AlergicznieBramki SMSPorady prawne
Sprawdź profil alergicznie.pl na facebooku

KOMUNIKACJA INTERPERSONALNA W EDUKACJI ALERGOLOGICZNEJ

KOMUNIKACJA INTERPERSONALNA W EDUKACJI ALERGOLOGICZNEJ

Edukacja - to wiedza, wychowanie, cały ciąg działań zmierzających do osiągnięcia celu lub modelu postępowania i zachowania. Edukacja, nie polega tylko na dostarczeniu pacjentowi określonej specyfiką choroby podstawowej wiedzy dotyczącej schorzenia na jakie cierpi, ale również na wykształceniu w nim odpowiednich zachowań i postaw, nauczenia go radzenia sobie w sytuacjach trudnych związanych z chorobą, tak, aby mógł w zwyczajny i normalny sposób żyć bez destruktywnej świadomości swojej odmienności, ułomności, bezradności, osamotnienia, czy niskiego poczucia własnej wartości. To także działania terapeutyczne, zmierzające do lepszego poznania pacjenta, określenia jego słabych stron (punkt Achillesa) oraz mocnych cech osobowości ( punkt Archimedesa).

Prawidłowa i zrozumiała komunikacja interpersonalna jest fundamentem wszelkich kontaktów międzyludzkich, a szczególnie działań leczniczych, edukacyjnych i terapeutycznych. Badania zagraniczne dowodzą, że ludzie zapamiętują; 20% tego, co usłyszeli, 30% tego, co zobaczyli, 50% tego, co jednocześnie zobaczyli i usłyszeli, 70% tego, co powiedzieli, 90% tego, co sami zrobili. [ad#ad-10] Nawet najlepsze chęci lekarza nie zastąpią działań pedagoga terapeuty, psychologa, czy rehabilitanta. Tak, jak oni nie mogą i nie powinni zajmować się „leczeniem medycznym” pacjenta, tak lekarz nie ma przygotowania do prowadzenia procesu edukacji. A jaka jest nasza rzeczywistość? Komunikacja, to sposób porozumiewania się, w którym biorą udział, co najmniej dwie osoby- nadawca (lekarz) i odbiorca (pacjent). Antyczna retoryka Arystotelesa wymieniała trzy podstawowe elementy komunikowania się między ludźmi; nadawcę, wiadomość, odbiorcę.

W roku 1948 Amerykanin, Harold D. Lasswell opisał proces komunikowania się między ludźmi jako odpowiedź na następujące pytania; „Who (kto) says (mówi), what (co), in which channel (jakim środkiem), to whom (do kogo), with what effects (z jakim rezultatem). W niemieckim obszarze językowym model Lasswella uzupełniono do formuły 7W; Wer (kto), Was (co), Wann (kiedy, w jakiej sytuacji), Wo (komu), Wie ( jak), Warum (dlaczego). Celem komunikującego, a więc nadawcy, jest przekazanie jakiegoś przesłania (cele edukacji) i wywołanie określonego skutku (efekty edukacji). Tak więc, komunikowanie, to „społeczne działanie, polegające na wymianie informacji między, co najmniej dwoma osobami instytucjonalnego systemu stosunków ( społecznego, międzyludzkiego), albo proces czasowo-przestrzennego przekazu informacji”. Z uwagi na odmienne właściwości środków komunikacji o ich wyborze do działań edukacyjnych decydować powinien cel prowadzonej edukacji, to, co chce się odbiorcy przekazać, to jakich się oczekuje efektów, a także potencjalnych możliwości dotarcia danym środkiem przekazu do osób poddanych edukacji.

Osoba pełniąca funkcję nadawcy powinna zastanowić się, czy komunikuje to co chce odbiorcy przekazać, czy przekaz ten jest wystarczająco wyraźny i jasny, aby był zrozumiały dla odbiorcy, czy wybrany przez nadawcę sposób komunikacji odpowiada możliwościom percepcyjnym odbiorcy. Odbiorca przyjmuje nadawane sygnały i interpretuje je zgodnie ze swoją wiedzą, doświadczeniem i oczekiwaniami. Osoba pełniąca rolę odbiorcy w procesie komunikacji interpersonalnej powinna być przygotowana na informacje jakie chce jej przekazać „nadawca”, zarówno w sposób pośredni jak i bezpośredni. Efektywny komunikator, to człowiek, który przez odbiorcę jest traktowany jako specjalista, ekspert, fachowiec, który obdarzony jest zaufaniem odbiorców, gdyż jest w ich mniemaniu; prawdomówny, szczery, wiarygodny, bezinteresowny. Jest też w sposobie bycia; naturalny, bezpośredni, ma poczucie humoru. Nie jest autokratyczny, egoistyczny, stronniczy, a jego „władza” nad odbiorcami oparta jest na w postaci autorytetu nie jest oparta na pozycji, która zajmuje i funkcji, która pełni lecz na wiedzy.

Prawidłowa i zrozumiała komunikacja interpersonalna jest fundamentem wszelkich kontaktów międzyludzkich, a szczególnie działań leczniczych, edukacyjnych i terapeutycznych. Rozwinięty model procesu komunikowania się zawiera 5 podstawowych faz, które stanowią podstawę do planowania działań edukacyjnych;

1. Komunikator- lekarz, pielęgniarka, terapeuta, nauczyciel- osoby zainteresowane prowadzeniem działań edukacyjnych precyzują informacje, opinie, przesłanie, które w celach edukacji, chce przekazać odbiorcom- pacjentom. (Planowanie działań edukacyjnych, określenie celu, określenie zakresu wiedzy, jaką chce się przekazać, dobór osób, którym tę wiedzę chce się przekazać).

2. Koduje to, co chce przekazać odbiorcy w formie odpowiedniej do sytuacji, a więc stosownie do treści przekazu, czasu i miejsca w którym działania edukacyjne mają być prowadzone, wykorzystując do tego celu środki przekazu dostosowane do możliwości percepcyjnych odbiorcy, doprowadza tym samym do powstania wypowiedzi z główną intencją, myślą, celem edukacji, przesłaniem, apelem do odbiorców. W teorii komunikowania wykonujący zadanie tworzenia wypowiedzi (planowania działań edukacyjnych) nazywany jest enkoderem.

3. Wypowiedź, będąca podstawowym elementem działań edukacyjnych jest przekazywana odbiorcom bezpośrednio, w komunikacji indywidualnej lub grupowej, w odpowiednim miejscu i czasie, za pomocą odpowiednio dobranych technik przekazu- wykład, warsztaty, przeźrocza, dyskusja, wydawnictwa.

4. Wypowiedź, będąca elementem działań edukacyjnych, która w trakcie prowadzonej edukacji dotarła do odbiorców, odniesie zamierzony skutek, gdy zostanie „dekodowana”, a więc wówczas, gdy odbiorcy nadadzą odpowiednie znaczenie przekazowi emitowanemu przez nadawcę. O właściwym znaczeniu, można mówić, gdy jest ono w maksymalnym stopniu zgodne z zamiarem nadawcy. Jeśli prowadzący widzi zainteresowanie tematem, o którym mówi, widzi, iż odbiorcy notują, uważnie słuchają jego przekazu, gdy zadają pytania na omawiany temat,

5. O reakcji zwrotnej ( feedback, playback), która jest także miarą efektywności prowadzonej edukacji można mówić wówczas, gdy odbiorcy (edukowani pacjenci lub ich rodzice) poinformują nadawcę o sposobie potraktowania jego działań, poprzez; zainteresowanie tematem, zrozumienie jego intencji i kontekstu , przekonanie co do racji zawartych w wypowiedzi, odrzucenie lub przyjęcie do świadomości treści przekazu, zmianę zachowania pod wpływem przekazanych informacji, akceptację proponowanych przez nadawcę rozwiązań, wzorów postępowania.

 

Autor: alergicznie.pl

następna strona artykułu